استارت موتور وظیفه دارد میل‌لنگ را برای شروع احتراق به چرخش درآورد. نیروی آن از باتری تأمین می‌شود و از طریق سلونوئید، برق قوی به موتور استارت منتقل می‌گردد. هنگام چرخاندن سوئیچ، دنده استارت با فلایویل درگیر شده و موتور روشن می‌شود. پس از استارت خوردن، این دنده به‌صورت خودکار جدا می‌شود تا از آسیب جلوگیری شود. علائم خرابی آن شامل صدای تق‌تق، چرخش کند، یا عدم استارت کامل است. ضعف در زغال‌ها یا سلونوئید از دلایل رایج خرابی محسوب می‌شود. گاهی شل بودن یا سولفاته شدن اتصالات برق موجب عملکرد ناپایدار می‌شود. سرویس و گریس‌کاری دنده استارت به عمر آن کمک می‌کند. اگر استارت بیش از حد گرم یا بوی سوختگی احساس شود، باید سریعاً بررسی گردد. تعویض صحیح با بررسی کابل‌ها و باتری، بهترین روش برای اطمینان از کارکرد مطمئن موتور است.

ساختار و مواد داخلی استارت:

1. پوسته (Housing): معمولاً از آلومینیوم یا چدن سبک برای مقاومت و دفع حرارت ساخته می‌شود.
2. سیم‌پیچ‌ها (Field Windings): هسته اصلی موتور را تشکیل می‌دهند و از مس با درجه خلوص بالا برای انتقال حداکثری جریان الکتریکی ساخته شده‌اند.
3. سلونوئید (اتوماتیک استارت): شامل دو هسته سیم‌پیچ مسی (کشش و نگه‌دارنده) و یک پیستون فلزی برای حرکت دادن دنده استارت است.
4. آرمیچر (Armature): قسمت دوار موتور که از ورقه‌های فلزی و سیم‌پیچ‌های مسی تشکیل شده و توسط یاتاقان‌های برنزی یا ساچمه‌ای حمایت می‌شود.
5. زغال‌ها (Brushes): وظیفه انتقال برق به آرمیچر را دارند و از ترکیب کربن و مس برای رسانایی و مقاومت در برابر سایش ساخته شده‌اند.
6. دنده‌بندیکس: یک دنده کوچک از فولاد سخت است که گشتاور را به فلایویل فولادی منتقل می‌کند.

این ترکیبات (مس، کربن، آلومینیوم و فولاد) تضمین می‌کنند که استارت هم توان الکتریکی بالا را تحمل کند و هم در برابر فشار مکانیکی هنگام درگیری مقاومت داشته باشد.